Cumujemy w Grenaa dopiero rano, o godzinie 5:35 mając na logu 77 mil. Stajemy obok innej Granady 27.

Płacimy za postój w znanym nam automacie, pobieramy kartę do pryszniców. Kąpiel a potem odsypiania kilka godzin.
Trzecie oceanarium na naszej trasie tym razem jest tuż przy marinie. Pogoda kiepska, pada, ale pod dachem to nie przeszkadza.
Oceanarium jest kapitalne. Choć może mniejsze od poprzednich, ale ma świetne pomysły, klimat i nowe zwierzaki, np. skrzypłocze. Największe dotąd rekiny, tunel pod akwarium i dużo ciemnych zakamarków.
Do tego jest świetna pingwiniarnia. Jest w niej zimno i ciemno, ale mamy ze sobą ciepłe bluzy więc spędzamy tam sporo czasu oglądając życie pingwinów. W wodzie są bardzo szybkie i zwinne, wyskakują na półmetrowej wysokości skały bez problemu. Samce przynoszą samicom kamyki do gniazd i ogólnie życie kwitnie.

Film z wyskakującym pingwinem

Poza tym jest fokarium, ale pod chmurką, co w deszczu ma pewien minus.
Natomiast sama marina nie tętni życiem. Tym pod wodą. Nie widać krabów, meduz, ryb niewiele. To spory kontrast po poprzednich marinach.
W ogóle marina składa się jakby z dwóch części. Przy jednym falochronie są pomosty i cała infrastruktura, przy drugim jest dzicz. Piasek i plaża. Bo znów w marinie jest kąpielisko z dość długim pomostem.
I z koszami w wodzie, do których, jak wymyśliłem, wrzuca się niegrzeczne dzieci.

Zostajemy w Grenaa na kolejny dzień. Pogoda powoli się poprawia i zwiedzamy samą miejscowość i dziką część portu. Miały być na rowerach, ale jest niedziela i rowery nie są dostępne. A szkoda, bo tam także jest wszędzie daleko...

W Grenaa spotkaliśmy trzy ciekawe jachty.
Jeden to Granada 27, koło którego zacumowaliśmy. Gdy pogoda się poprawiła, a my odpoczywaliśmy po długich wędrówkach, na jacht przyjechała młoda para, żeby naprawiać prowadnice sztorcklapy. Co było oczywiście okazją do rozmowy.
Drugi to jednostka gaflowa, kadłub typu szpigat, z roku 1897. Zupełnie na chodzie. Na nim pływało turystycznie(!) trzech panów, trochę młodszych od swojej jednostki, z naciskiem na trochę.
Pomagali nam cumować jak przypłynęliśmy. Niestety, nie zrobiłem im zdjęć.
Trzeci to drewniany jacht z Niemiec, bez koszy, relingów i silnika. Dwóch panów w młodym wieku przypłynęło nim wieczorem, zacumowało na końcu pomostu i wyszło z portu razem z nami. Popłynęli na południe.

Ostatnie kilka dni na północy Danii było już wyraźnie chłodne. Wieczorem na portowe kąpielisko przyszła grupka nastoletnich Duńczyków obu płci i odpuściła kąpiel?!

Z Grenaa wyszliśmy w poniedziałek o godzinie 7:35. Trasę do Gilleleje przepłynęliśmy na spinakerze, robiąc kilka przebrasowań. Sterował głównie autopilot, pogoda była naprawdę ładna. Przy Gilleleje trochę przywiało i wyostrzyło, spinakera zrzuciliśmy. Potem wiatr osłabł.  Spokojna żegluga późnym popołudniem przy słabym wietrze z połówki. Zastanawialiśmy się nad wejściem do Gilleleje, potem nad Helsingorem, ale wyszło, że płyniemy dalej na noc.

Siedząc w kokpicie słyszeliśmy nowe dla nas parsknięcia. Dopiero po chwili zorientowaliśmy się, że to morświny.
Były chyba trzy, a na pewno dwa. Pływały tuż koło jachtu, za rufą, przy obu burtach, przed dziobem. Robiły nawrotki, przepływały pod jachtem. Było je tuż pod wodą wyraźnie widać, w całości.
Próbowaliśmy je sfilmować i trochę nam się udało. Trwało to wiele minut (około 10), potem odpłynęły. Asia zeszła pod podkład opisać spotkanie w dzienniku jachtowym, trochę popisała gdy morświny wróciły. Teraz już wiedzieliśmy, że to one, właśnie po tych parsknięciach. Ja poszedłem potem na dziób i widziałem, jak przepływają pod dziobem, jak zawracają pod wodą, przepływając na drugą stronę jachtu.
Też trochę czasu próbowaliśmy je filmować, ale w końcu daliśmy spokój i tylko je obserwowaliśmy. Podpływały naprawdę blisko, może metr od burty, a pod dziobem bliżej.
Gdy odpłynęły, Asia znów opisała spotkanie, ale morświny jeszcze nas nie porzuciły. Były dość blisko za rufą, kilkadziesiąt metrów, było je słychać i widać. Zostawiły nas jak przed dziobem przeszła pilotówka i jak zbliżyliśmy się do Helsingoru. Inna rzecz, że zrobiło się ciemno.


Krótkie filmy z morświnami, i zdjęcia (zrzuty z filmów) pokażemy w drugim artykule, który ma napisać Asia w dziale „od załogi”. Może to będzie nawet w tym roku... :-|

Noc tym razem była wyjątkowo jasna, najjaśniejsza podczas całej wyprawy. W bajkowej scenerii minęliśmy zamek, promy, kilka statków, potem Kopenhagę i o 6:55 rano zacumowaliśmy w Falsterbokanal. Mając na drugiej części trasy słaby wiatr z rufy. Log pokazał 103 mile.
Trochę  pospaliśmy a potem pożyczyliśmy rowery (jak pamiętacie, w cenie postoju) i zwiedziliśmy trochę bliższe niż poprzednio okolice, czyli market, kąpielisko po drugiej stronie kanału, oczywiście w porcie. Pogoda nie była jakaś super, ale mimo to ktoś tam przybył popływać i to nawet nago.
Na jednym ze zdjęć widać zawartość małej budki w marinie, która służy do odbierania zawartości z toalet chemicznych. Przy okazji można taką toaletę opłukać czy umyć.

W tej marinie jest też fajne to, że nawet przypływając rano i płacąc rano za postój, dostaje się postój do następnego dnia. W duńskich marinach czas wykupionego postoju zależy od godziny podejścia do automatu, czasami to może być tylko kilka godzin.
Urlop zbliżał się ku końcowi, pogoda zrobiła się już chłodna, więc w dalszą drogę ruszyliśmy następnego dnia rano.
Wybraliśmy godzinę 8 otwarcia mostu. Oczywiście nie ma mowy o żadnym meldowaniu się (tym bardziej 2 godziny wcześniej). Po prostu jacht, kręcący się przy moście, jest sygnałem do obsługi, że most trzeba otworzyć. Byliśmy jednym jachtem tym razem.
Za kanałem znów zobaczyliśmy morświny, ale już z daleka. Za to dość długo i dość blisko kręciła się foka.
Wiatr był bardzo słaby i w końcu włączyliśmy silnik. Potem genaker, inne kombinacje i znów silnik prawie do północy. Zaczęło wiać kilka węzłów.
Za to ponownie spotkaliśmy świecący plankton i choć było go trochę mniej, to i tak widok piękny. Prognozy wiatrowe sugerowały, żeby jednak schodzić na południe. Bornholm opłynęliśmy właśnie od południa, złapaliśmy prognozy, które wspomniały, że może trochę popadać, że może się trafić jakaś burza.
Cóż, tym razem dostaliśmy mocno po uszach. Już późnym popołudniem, na wysokości Darłowa ale daleko od brzegu, zaczęło to wyglądać mało ciekawie.
W skrócie, bo temat nie jest fajny. Widzieliśmy leje kondensacyjne, czyli zaczątki trąb powietrznych. Było ich dużo, z jednej chmury 10, a łącznie Asia naliczyła 23. Widzieliśmy trzy złączenia dwóch lejów. Także trzy leje doszły do wody, dwa dość daleko a jeden za to bardzo blisko.
Wcześniej próbowaliśmy omijać chmury, ale w końcu przyszła chwila, gdy stało się jasne, że nas dopadnie. Genuę dużą zdjąłem z pokładu w ogóle, fok czekał w kabinie na swoją kolej, jeden ref na grocie i czekamy. I wtedy właśnie jeden lej ruszył prosto na nas. Woda w nim jakby lekko bulgotała, a z drugiej strony wyglądało to tak, jakby pod powierzchnią żerowało stado ryb. Grota zrzuciliśmy w tempie ekspresowym, ale lej zanikł kilkadziesiąt metrów od jachtu.
Później już standard: pioruny i grzmoty z niemal każdej strony, deszcz na zmianę z ulewą. Wiatr maksymalnie 32 węzły, ale w podstawie około 25. Przetrwaliśmy to bez żagli, odchodząc baksztagiem w morze na samym takielunku. Ale kierunek chyba był bez znaczenia.
Trwało to długo. Potem się uspokoiło, niebo trochę pojaśniało, ale piękna, podwójna tęcza wywołała uczucia ambiwalentne...


Później zrobiło się ciemno więc nowe chmury i może trąbki powietrzne nie były widoczne. Później przyszła powtórka burzy i to jeszcze dłuższa. I z jeszcze większą ulewą. Siedzieliśmy w kokpicie w naszych ocieplanych sztormiakach starając się trzymać jakiś sensowny kurs (na samym foku). Dlatego na foku, że było kompletnie ciemno a wiatr bardzo kręcił. Wolałem nie mieć grota, fok jest w takich warunkach łatwiejszy w obsłudze i bezpieczniejszy.
Było zimno, deszcz był zimny. O trąbach i piorunach staraliśmy się nie myśleć. Miałem bardzo dużo czasu, żeby rozmyślać o instalacji odgromowej na jachcie, którą mamy! Ale bez wniosków. I dalej nie wiem, co o tym myśleć. Ale chyba jednak lepiej, że jest.
Dobrze po północy przestało padać i chmury się trochę rozeszły. Ale za nami i od strony lądu dalej nie wyglądało to ciekawie. Zapadła decyzja, że wchodzimy do Łeby. I to nam się udało, ale już przed samą Łebą dogonił nas deszcz, a pioruny było widać wszędzie dookoła (albo tak nam się zdawało).
Zacumowaliśmy o godzinie 6:35, mając za sobą 201 mil i silną niechęć do żeglowania w takich warunkach. Była to moja najdłuższa burza na morzu (na lądzie trafiła się podobnej długości, ale daaawno) i chyba trafiliśmy w sam środek dużego obszaru burzowego (na mapach pogodowych na fioletowo).

W Łebie zderzenie z polską rzeczywistością: meldowanie się przez radio, wysłuchiwanie ciągłych rozmów kto wchodzi, wychodzi, przepływa i tak dalej. Bez sensu zupełnie. Poza tym nieświadomie mogłem podpaść, bo w Łebie jest kapitanat a ja wołałem bosmanat...
Przespaliśmy cały ranek, co i tak nie miało znaczenia, bo niemal do wieczora padało mniej lub bardziej. Było za to o wiele cieplej niż niedawno w Danii a nawet w Szwecji w kanale.


Czas nam się już kończył definitywnie. Następnego ranka, w sobotę o godzinie 7 rano ruszyliśmy dalej. Tym razem odmeldowałem się wywołując kapitanat.
Wyszliśmy z fokiem na sztagu, bo miało wiać nieźle. I wiało i rosło. Gdy na stałe na wiatromierzu zagościła dwójka z przodu, wzięliśmy jeden ref na grocie. Poza tym pogoda była piękna, słońce i coraz większe fale. Wiatr idealnie z rufy, ale spinaker nawet nie było rozważany. Za to coś do zjedzenia i owszem. Za Władkowem można było zdjąć ref z grota, a na Zatoce siadło na tyle, że postawiliśmy genaker. I prawie do samych Górek na genakerze dopłynęliśmy.
Zacumowaliśmy o 19:10, mając na logu 67 mil.

Podczas całej wyprawy pogoda była generalnie dobra i w sumie słabowiatrowa. O dwóch wyjątkach napisałem.

Trafiła nam się jedna tylko awaria, za to poważna... ;) Konkretnie, to zaczęło odrywać się ucho rączki czajnika, a dokładniej jeden zaczep. Ten na górze, z przodu. Sprawa była bardzo poważna. Bez herbaty nie uznajemy życia na jachcie. Do tego, i to już serio, gdyby rączka oderwała się od czajnika podczas nalewania wrzątku do kubków, to... Nie mamy w apteczce środków na duże oparzenia.
Alternatywą był garnek, który jest na jachcie, ale bez pokrywki.
Co uznaliśmy za błąd i zimą pokrywki, do garnka i do patelni, mamy zamiar kupić.
A co do czajnika. W Saeby wyciągnąłem narzędzia, zapas śrub i śrubek. Oderwałem uchwyt od czajnika, iglakiem poprawiłem otwór, wstawiłem w to miejsce śrubę z podkładką, od góry dokręciłem rączkę. Prowizorycznie, ale działa i na pewno się nie oderwie. Zimą poprawię estetykę. ;)
Poza czajnikiem nie było nawet drobnej awarii.

Cały wypad trwał 22 dni, przepłynęliśmy 833 mile. Żegluga zajęła nam 161,5 godziny na żaglach i 25,5 na silniku.
Było naprawdę super.

Jacht do takiej turystyki nadaje się idealnie, dla dwóch osób jest akurat. Długie przeloty nam nie przeszkadzają. Także w gorszych warunkach, co nie znaczy, że nie chcemy dobrej pogody.
Można je przetrwać, choć lepszy autopilot, który daje radę w gorszych warunkach, byłby bardzo przydatny. Wnioski na temat zużycia wody, prądu, paliwa do kuchenki, paliwa do silnika oczywiście są zapisane. Ponieważ w tym roku GLOBCIO słabo wypadło, to nie odczuwaliśmy braku lodówki.

Zdjęć mamy aż za dużo, trochę filmików różnej jakości, ale obrobienie tego to zadanie na jesienne wieczory.

Jakie plany na kolejny wypad? Jeszcze nie mamy, ale Asia wspomniała o oceanarium Nausicaá... ;)